Błędy w projektach CAD to najczęstsza przyczyna przestojów na giętarni i generowania niepotrzebnych odpadów. Dla projektanta kluczem nie jest samo „narysowanie” detalu, ale zrozumienie fizyki procesu gięcia.

Oto techniczne fundamenty poprawnego przygotowania pliku pod prasę krawędziową:

1. Promień gięcia ($R$) a rzeczywistość narzędziowa

Częstym błędem jest zakładanie w CAD promienia wewnętrznego „z głowy” (np. $R=0$). W rzeczywistości promień zależy od szerokości rowka matrycy ($V$) i promienia stempla.

• Zasada optymalna: Projektuj promień gięcia zbliżony do grubości blachy ($R \approx g$).
• Ryzyko: Zbyt mały promień może spowodować pękanie materiału na zewnętrznej stronie gięcia, szczególnie w przypadku aluminium lub stali o wysokiej wytrzymałości.

2. Współczynnik K (K-Factor) – klucz do rozwinięcia

Aby po gięciu wymiary detalu się zgadzały, musisz poprawnie obliczyć długość rozwiniętą blachy. Kluczowy jest współczynnik K, który określa położenie osi obojętnej materiału.

• Dla standardowej stali konstrukcyjnej przyjmuje się zazwyczaj wartość 0,448, ale powinna być ona zweryfikowana z technologiem na podstawie konkretnych narzędzi (matrycy i stempla), jakich używa Twoja produkcja.

3. Minimalna wysokość półki gięcia ($b$)

Każda matryca ma określoną szerokość rowka $V$. Jeśli zaprojektujesz zbyt krótką półkę, blacha „wpadnie” do środka matrycy przed rozpoczęciem gięcia, co uniemożliwi wykonanie detalu.

• Wzór bezpieczny: Minimalna wysokość zagięcia powinna wynosić $b \approx 4 \times g$.
• Jeśli projekt wymaga krótszej półki, konieczne jest zastosowanie specjalistycznych matryc o wąskich rowkach lub gięcie na tzw. „podbiciu”.

4. Otwory w strefie gięcia

Otwory umieszczone zbyt blisko linii gięcia ulegną deformacji (rozciągnięciu w „fasolkę”).

• Zasada odległości: Minimalna odległość krawędzi otworu od linii gięcia powinna wynosić $2 \times g + R$.
• Rozwiązanie: Jeśli otwór musi być blisko, zaprojektuj w linii gięcia tzw. podcięcia (reliefy), które odciążą materiał i zapobiegną deformacji.

5. Unikanie kolizji z narzędziem

Projektując detale o skomplikowanych kształtach (np. głębokie ceowniki lub zamknięte pudełka), upewnij się, że detal po pierwszym gięciu nie uderzy w korpus prasy lub sam stempel.

• Warto korzystać z modułów do arkuszy blach w programach typu SolidWorks czy Inventor, które posiadają funkcję symulacji gięcia i automatycznego wykrywania kolizji.

Rekomendacja: Zawsze eksportuj pliki do formatu STEP (dla brył 3D) oraz DXF (dla rozwinięć). W opisie DXF podawaj gatunek blachy, jej grubość oraz stronę, która ma być stroną estetyczną (widoczną).